مشخصات گیاهشناسی درخت گلابی:

اسم علمی درخت گلابی Pyrus communis  بوده و به خانواده گلسرخیان تعلق دارد. این درخت بومی نواحی ساحلی و یا معتدله از نواحی غربی قاره اروپا، شمال آفریقا و نواحی مختلفی در سراسر آسیا است. درخت گلابی گونه ها و همچنین ارقام و انواع دو رگه مختلفی دارد که در اندازه درخت، شکل تاج، شکل و رنگ میوه و زمان رسیدن میوه تفاوتهایی با هم دارند. P.communis که با نام عمومی گلابی اروپایی شناخته می شود متداول ترین گونه این گیاه در کشت و پرورش است و اغلب گلابی های موجود در بازار از این نوع هستند.. P. pyrifolia  با نام گلابی آسیایی (چینی) شناخته می شود که میوه هایی تا حدودی گرد و شبیه سیب دارد و به همین دلیل گاهی با نام گلابی سیب شکل نیز معرفی می شود. P.serotina  با نام گلابی شرقی شناخته می شود. P.ussuriensis که بومی سیبری است و با نام گلابی سیبریایی شناخته می شود که میوه هایی بدون مزه تولید می کند و بیشتر در مبحث پیوند زنی گلابی ها و به عنوان پایه کاربرد دارد.
درختان گلابی ارتفاع زیادی می گیرند و حتی از درختان سیب بزرگتر می شوند اما نمونه های درختچه ای و کوتاه قامت نیز در بین آنان وجود دارد. اکثر ارقام گلابی اروپایی (گلابی های موجود در بازار) شاخه هایی بدون خار دارند اما بر روی شاخه ی برخی از نمونه های این گیاه خارهای کوچکی مشاهده می‌شود. برگها ی گلابی از لحاظ اندازه حدودا هم اندازه ی برگ سیب می باشند که حاشیه برگ ها می تواند کمی صاف و یا دندانه‌دار باشد.
گل های گلابی همزمان با برگ ها ظاهر می شوند و گل های سفید رنگ آن با 5 عدد گلبرگ در مجموعه هایی 8-7 تایی شکوفا می شوند. گل آذین گلابی از نوع دیهیم است و مکان شکل گیری گل ها نیز در شاخه های دو ساله است که این شاخه های دو ساله اصطلاحا سیخک یا اسپور نامیده می شوند و در نوک آنها گل دهی انجام می شود. اکثر نمونه ها و ارقام گلابی درختانی خود ناسازگار و دگر بارور هستند به بیان ساده تر گرده های یک گل توانایی باروری مادگی گلهای همان درخت را به خوبی ندارند بنابراین لازم است که برای محصول دهی مناسب دو یا چند رقم مختلف گلابی در کنار هم کاشته شوند(همانند کاشت سیب)، تا محصول مناسبی بدست آید و با کاشت تنها یک درخت گلابی محصول خوبی تولید نخواهد شد. شکل میوه های گلابی نیز در گونه های مختلف این گیاه متفاوت است و شکل گرد و سیب مانند تا شکل گلابی شکل معمولی آن مشاهده شده است.
از لحاظ اقلیمی گلابی درختی است که درمناطق مختلف ایران ازمرطوب ونیمه مرطوب تا نیمه خشک وسردسیرکوهستانی کاشته می شود سرمای مورد نیاز گلابی برای اغلب ارقام بین 600 الی 1500 ساعت حرارت زیر 7 درجه سانتی گراد می باشد. گل های گلابی بعد از میوه های هسته دار باز می شود و به همین دلیل خطر سرمازدگی گل ها در این درخت كمتر است.  گلابی در زمستان تا دمای 25- درجه سانتی گراد را تحـمل می كند ولی شكوفه های گل آن در 1-  درجه سانتیگراد آسیب می بینند.
نیاز آبی گلابی در حد متوسط است و شرایط نامناسب رطوبت را تحمل می كند. خاك های شنی رسی و عمیق با تحت الارض نفوذ پذیر برای كشت گلابی مناسب اند. خاك های سنگین و خاك هایی باPH  بالای 5/7 و آهكی برای این گیاه مناسب نیستند.
در هنگام کاشت نهال های گلابی متناسب با بافت و ساختمان خاک باید گودال را آماده کرد. از اضافه کردن کودهای شیمیایی و یا دامی به داخل گودال کشت بایستی پرهیز نمود چرا که ممکن است سبب سوختگی ریشه های جوان نهال ها گردد. استفاده از مقدار کمی کود گاوی کاملا پوسیده بصورت مخلوط با خاک در کف گودال در برخی خاک ها قابل توصیه است. در نقاطی كه باد منظم می وزد ، رشد پيوندك بايد رو به باد قرار داشته باشد تا از شكسته شدن گياه در اثر فشار باد جلوگيری گردد. همچنین باید مراقب بود که پیوندک حدود 10 سانتی متر بالاتر از سطح خاک قرار گیرد. در موقع کاشت نهال در زمین اصلی، هرس متعادل ریشه و تاج در رشد بهینه گیاه در سال های بعد تأثیر بسزایی دارد.
درختان گلابی را نیز همانند درختان سیب می توان با اشکال مختلف گرد یا پهن وهمچنین پاکوتاه و پابلند تربیت نمود. بطور کل از ارقام مهم گلابی که بیشتر کشت و کار می شوند می توان نمونه هایی را که در پایگاه اینترنتی نهالستان جوتیار میاندوآب آمده است اشاره کرد: